Geçen ay (Aralık) başında konferans için Güney Kore’ye gittik epeyce kalabalık. Program yoğun ve çıkmaya izin olmadığından toplamda 8-10 saatim olabildi gezmek için.

Konferans Ewha Woman’s University’de idi, bunun dışında Seoul Tower, Itaewon ve birkaç yer daha görebildim.

Ewha bir Hıristiyan Üniversitesi. Tüm öğrencileri kız ve haftada en az bir kez kiliseye gitmek zorunlu (hıristiyan olsun-olmasın). Önceleri öğrencilerin evlenmesine izin verilmiyormuş fakat son zamanlarda izin çıkanlar olmuş Aynı nedenden üniversite sınırları içerisine alkollü içki sokmak da yasak. Belki de bu yüzden resepsiyondan sonra yerden Japon toplamak zorunda kalmadık. Memnun oldum

Kore’de öğrendiğim ve şaşırdığım en önemli şey de Hyundai’ın telafuzu idi. H(y)andee şeklinde telafuz edildiğini öğrenince ufak çaplı bir şaşkınlık oldu çünkü adamlar Türkiye’deki reklamlarında gayet Hundaay şeklinde okuyorlar. Madem bunun doğrusu buydu niye bizi yıllarca kandırdınız. Peugeot gelip de yazıldığı gibi okuyor mu marka adını Türkiye’de.

Kore’nin (ya da en azından Seoul’un) en ilgi çekici yanı da (benim için) Türkiye’ye aşırı derecede benzemesi. Sokaklar, binalar, çöpler, insanlar… Japon ellerinden sonra oraya gidince kendimi memlekette gibi hissettim. Hem de Japonya’dan çok daha ucuz Fotoğraflara bakınca size de öyle gelecek mi bakalım.

Korean Traditional Music

Ibrahim, Ben ve arkada Seoul Tower

Seoul Tower - Resim kotu cikti

Seoul Tower'dan Ankara'ya saatte 3km hizla yuruyerek kac saatte gidebilirim?

Seoul Tower'dan Gorunum

Ben, Ibrahim ve Uesa - Seoul Tower

Ewha Womans University

Ewha Womans University

Ewha Womans University

Ewha Womans University

Ewha Womans University

Seoul Palace

Sultan Kebab Itaewon

Seoul Sokaklari

Seoul Sokaklari

Seoul Sokaklari

Seoul Sokaklari

Seoul Sokaklari

Han Nehri

Korean Mask - Duvarima asilan ilk obje olma ozelligini tasiyor kendisi

Ertesi gun de (8 Agustos) Hinokuni Matsuri gunu idi.

Tek umudum, havanin nemli olmasi ve tozu tutmasi. Zira 2 sene once, hapsirmaktan yuzum-gozum sis, silmekten burnum kizarmis sekilde Japonya’ya geldigim gun tum belirtler ortadan kaybolmustu. Ki benim gibi piknige bile bu yuzden gitmek istemeyen birisi, dunyanin en yesillikli yerine dusmustu. Kacinilmaz sona hazirdim, fakat beklenen olmadi. Bu bahar da bekleyis icerisindeyim. Bakalim herhangi bir belirti ortaya cikacak mi?

Sakura demisken 1 – 2 de fotograf koyayim. Calistigim lab bulundugum binanin en ust katinda oldugu icin manzaraya hakim. Ne manzara var derseniz cevabim “hic” olur, orasi ayri. Ama en azindan acan sakuralari rahatca gorebiliyorum buradan.

Sakura Agaclari

Ileride “Kirazlar Altinda” ismiyle cekecegim, milleti salya sumuk aglatacagim dizi icin de bir afis fotografi cektim.

Kirazlar Altinda (Episode 1)

Bakmayin acele bir yere yetismem gerekiyormus gibi durduguma. Gerekmiyordu cunku.

Onumuzdeki hafta Hanami’de daha guzel (sanatsal) fotograflar da cekmeyi umuyorum.

Kalintilarin oldugu bolge koruma altina alinmis. Donemin mimarisine uygun oldugu dusunulen evler insa edilmis.

“Neler Ogrendim” kosesi yapayim yine;

• O tarihlerde Japonlar olulerini buyuk bir testi icinde gomuyorlarmis (Artik yakiyorlar)
• Bu kadar!!

Geziden birkac gun oncesinde siparis ettigim kameram da elime ulasmis oldugu icin birkac fotograf cektim. Aslinda bu bir nev-i deneme surusu oldu kamera icin. Canon Powershot G10.

Bu arada bu kamera ile cektigim resimleri dogrudan bloga koymamaya karar verdim. Bu seferkiler istisna. Ilk olduklari icin. Tek bir karenin boyutu 5MB ile 10MB arasinda degisiyor. Bu sekilde giderse fazladan alan icin ayrica para odemem gerekebilir. O yuzden bundan sonrakileri tekrar boyutlandirip koyacagim.

• Almanya’daki Turk’ler imajimizi zedelemektedir.
  • (Bunu utanc icinde ogrendim. Yeni tanistigim Alman arkadasin tanidigi pek cok Turk cesitli nedenlerle suca bulasmis, hapse girmis ya da sinir disi edilmis. Alman arkadasin, Turk isimleri yaninda Turkce kufur dagarcigi da epey genis),
• Ingiliz’lerin ceneleri dusuk, burunlari havadadir,
• Koreli kizlar guzeldir ,
• Japonca’yi en kisa surede ogrenmem gereklidir,
• Japon tapinaklarinda (tapinaga gore degismekle beraber) eller cirpilip egilinerek ibadet edilir,
• Japon kaplicalarinda (Onsen) bol kukurt nedeniyle yanmis yumurta kokusu hakimdir,
• iPhone’da bir uygulamayi acik unutursaniz 1 saat icinde pil bitebilir, buna dikkat etmek gerekir,
• Vejeteryan menu isteyip, cesit cesit balikla karsilasilabilir,
• Herhangi bir ortamda Bangladeslilerle pek de samimi olmamak gerekir,
• Karaoke ortamindan kosarak kacmak en iyisidir,
• Herkul Bocegi super bir bocektir, en hakiki duygunun bocegidir.

Aklimda kalanlar bunlar. Kalmayan icin de gecmis olsun diyeyim.

Yen

Buralarda harcayamayacağıma göre en mantıklısı tekrar gidip Japonya’da harcamak Ekonomileri biraz canlansın gariplerin. Zaten Hawks Town’dan aldığım bilekliğim de eskiyip koptu. Belki yenisini alırım.

Bu kez daha uzun kalmayı planlıyorum. İlk aşamada 2 yıl için vize aldım. Bu bozukluklarla 2 yıl idare etmem gerek

Nereden çıktı şimdi bu çekiliş falan demeyin. İşimiz çekilişle değil, oyunla.

Her hafta düzenlediğimiz seminerlerin bu haftaki konusu 阿弥陀籤 (Amidakuji) idi. Sunumu da bizzat Prof. Hiyama gerçekleştirdi. Sunumdan önce konuyu bilmiyorduk fakat labda bize oyunlarla ilgili sorduğu sorulardan çıkarmamız gerekirmiş. Sunumdan önce bize kartondan hazırlattığı 15Pieces oyununun da sunum içerisinde yeri vardı. Bu oyunu çok büyük bir çoğunluğumuz oynamıştır sanırım. Resmi görünce herkes hatırlayacak.

15 Parca

15 Pieces oyununa birazdan değinelim. Öncelikle Amidakuji’den bahsedelim.

Oyun aslında çekiliş için tasarlanmış. Oyuncular kendilerine bir sayı seçip çizgileri takip ederek sonuçtaki ödüle ulaşıyorlar. Başlangıçta yollar kapalı tutuluyor tabi ki. Oyunun orijinali şu şekilde;

Amida Kuji

Örneğin kendimize 3 sayısını seçmiş olalım. En dıştaki 3′den başlayarak önümüze çıkan her kavşakta dönme zorunluluğu ile içe doğru ilerliyoruz. Ve sonuçta ulaştığımız sayı 8.

Bu şekilde tüm sayıların karşılıkları şu şekilde :

(1,6) (2,5) (3,8) (4,2) (5,7) (6,1) (7,4) (8,3)

Gerçek çekilişte ortadaki sayıların olduğu yerlerde hediyeler oluyor. Görülebileceği gibi dıştaki her sayı içerideki bir sayıyla eşleşiyor. Yani hediyesiz kalma olasılığımız yok. Belirsiz bir durum yok. İki kişinin aynı hediyeyi alması ya da tek bir kişinin 2 hediye alması gibi surumlar söz konusu değil.

Peki bunun için sunum yapılır mı? diyebilirsiniz. Yapılır tabi de hocanın amacı başkaydı. Yukarıdaki şekilde dairesel formda verilen çizgileri paralel hale getirdikten sonra istediğimiz bağlantıları yapacak çizgileri nasıl çizebilirdik.

Bunu en basitinden bir örnekle açıklayayım. Örneğin 2 yarışmacımız ve 2 hediyemiz olsun. Bu durumda 2 ana çizgimiz olacak. İstediğimiz koşul ise şu;

(1,2) (2,1)

Yani 1 sayısını seçen yarışmacı 2 numaralı hediyeyi, 2 sayısını seçen yarışmacı 1 numaralı hediyeyi kazanacak. Bunun için yapmamız gereken bağlantı basit. Şöyle ki;

Çizgiyi takip edersek 1 numaralı yarışmacının 2 numaralı hediyeye, 2 numaralı yarışmacının da 1 numaralı hediyeye ulaşacağını görebiliriz.

Ölçeği biraz daha büyütelim. 4 yarışmacı ve 4 hediye için istenen şartlar şöyle ;

(1,4) (2,3) (3,1) (4,2)

Çözümü de şu şekilde;

4lu Sistemin Cozumu

Bu şekilde giderek istenilen sayıda kişi için çekiliş düzenlenebilir. Önemli olan ise mümkün olan en az sayıda yatay çizgi kullanarak sistemi oluşturmak. Matematikçilerin kafalarında bir ampül yanmış olabilir. Permütasyon diyelim, uzatmadan kaçalım.

Şimdi de Hiyama Sensei’in sunum sırasında çözmemiz için verdiği bir tanesi. 7′li bir sistem. Şartlar şöyle;

(1,7) (2,3) (3,4) (4,2) (5,6) (6,5) (7,1)

Ayıptır söylemesi ilk çözen de bendim İlk söylediğimde Sensei, daha kağıda bakmadan kesin bir dille yanlış dedi. Çözüme göre olması gereken minimum çizgiden daha az çizgi kullanarak çözmüştüm. Fakat kontrol edip doğru sonucu verdiğini gördükten sonra cevabı tekrar gözden geçirdi ve benim çözümümün doğru olduğunu kabul etti Denemek isteyenler için şu taslağı hazırladım. İsteyen alıp deneyebilir.

Amidakiji Sablon

Zaten Türk’e zor diye bir şey yok. Çözmek 1 dakika bile almayacaktır.

Sunumdan da 2 fotoğraf koyalım. İlki sunum öncesi projeksiyon cihazını ayarlarken, ikincisi ise sorularla boğuşan bizlerin sehpa üzerinde meydana getirdiği karmaşa üzerine;

Amidakiji Sunumu

Amidakuji Sunumu

Amidakuji’den sonra sıra 15pieces oyunundaydı. Ne güzel, çocukluk günlerimize gidip oyun oynayacaktık. Ama olmadı

Asıl konu oyunu oynamak değil, verilen dizilimdeki oyunu çözmenin mümkün olup olmadığını bulmaktı. Tabi bundan habersiz olan bizler çözmeye uğraşıp kafa patlatırken, arada ufak hileler de yapıp çözüme gidenlere Sensei’in “Sendeki dizilimde çözüm imkansız, çözememen gerekirdi” demesi üzerine epeyce güldük.

Daha sonra Sensei çözümün mümkün olup olmadığını anlamanın yolunu detaylıca anlattı. Fakat bu yolu yazılı olarak buraya aktarmak beni epeyce zorlar. Merak eden gelsin yanıma anlatayım

Bunlar da el yapımı 15Pieces oyunlarımız

El yapimi 15 Parca oyunlari

Beni şaşırtan bir başka olay da Sensei’den; bulmaca dergilerinde sıkça gördüğümüz bir diğer sayı oyunu olan, satır ve sütundaki sayıların toplamı eşit olacak şekilde bir matrise sayı yerleştirme oyununun çözümünü öğrenmemdi. Anlatmadan önce kendisi bir kez gösterdi ve inanamadım. 5×5 matrise, satırlardaki ve sütunlardaki sayıların toplamı eşit olacak şekildeki sayıları 15sn’de yerleştirmişti. Sonra metodu öğrenince “Ooo kolaymış, ne var ben de yaparım” deyip yapamadım O kadar hızlı olmuyor. Biraz pratik gerekli.

Sanırım en iyi sunum oylamasında kendime değil Sensei’e oy vereceğim

Sunum 4 sayfalık slayt ile 2 saat sürdü. Bendekinden bahsetmeyeyim bile. Ama ne yalan söyleyeyim eğlendim ve öğrendim. Kendi hocalarıma çok şey söylemek istiyorum şu anda, dilim varmıyor.

Sonradan gelen düzenleme:

İçim rahat etmedi Calc’da şunu hazırladım. 9×9 matrise sayıların nasıl yerleştirildiği kolayca anlaşılabilir. Bu mantıkla 500×500 matrise de sayı yerleştirmek çocuk oyuncağı.

Mavi fonlu sayılar satır ve sütunların toplamını gösteriyor. Bundan sonra bu bulmacalar kaçmaz elimden

Matris

Daha da sonra gelen duzenleme (21 Ocak 2009):

Yukaridaki 7li duzenin cozumu,

Amidakuji 7li sistemin cozumu

Baştan belirteyim, uzun bir yazı olacak. Sonra darılmaca gücenmece yok.

Kumamoto’dan sabahın köründe atladık otobüse. Uyanmak oldukça meseleydi benim için. Fukuoka buradan yaklaşık olarak 2 saat uzaklıkta. Yolculuk sırasında biraz kestirerek olayı toparladım neyse ki.

İlk izlenimimi belirtmem gerekirse Fukuoka, İzmir’i hatırlattı bana. Ya gerçekten benziyor ya da artık eve dönmek istiyorum

İlk gün doğruca Kyushu Electic Company’ye gidip laboratuvara girdik. İki grup deney yapmak üzere şirkete başvurmuştu. Ben ise gözlemci (fasülyeden) kategorisinde orada bulunuyordum. Şirketin kendi araştırma-geliştirme bölümüne ait olan laboratuvar, boş olduğu zamanlarda önceden randevu alınarak üniversiteler tarafından kullanılabiliyor.

Gözlemini yapacağımız deney Yiga Allan’ın PI kontrolör kullanarak tasarladığı stabilizerin analog simülasyonuydu. Resimde görüleceği üzere deney düzeneği kurulduğunda karmaşık bir sistem ortaya çıkıyor.

Deney Ortami

Analog-Digital dönüşüm işlemini yapan bir DsPic modülü ile bilgisayar-sistem arasındaki veri alış-verişi sağlanıyor. Bağlantısı da şu şekilde;

Deney Baglantilari

Laboratuvarda bize ilginç gelen olay ise terlik giymemizdi. Bana biraz komik gelen olayın belgesi de şu şekilde;

Terlik

Ama bunlar çalışmamı engelledi mi? Tabi ki hayır. Ne kadar ciddiyetle çalıştığım şu resimden görülebilir İnanmayan varsa beri gelsin.

Ben

Laboratuvardan çıkınca güzel bir yemeği haketmiştik. Ya da ben öyle sanıyordum. İsimlerini bilmeden ısmarlanan yemeklerde hayır yokmuş Tadı tuzu olmasa da karnımızı doyurduk ya, ona bakalım biz. Yemeği getiren bayanın; tepsiyi, pilav sola gelecek şekilde koymam gerektiği konusundaki tatlı-sert uyarısı da yemekle ilgili hoş bir anı olarak kaldı bende. Nedenini sormadım. Sanırım öğrenmek de istemiyorum.

Yemek?

Yemekten sonra dışarıda birkaç kare fotoğraf aldım. Sokaklar ilginç.

Sokaklar 1

Sokaklar 2

Sokaklar 3

Bunlar da nehir kenarındaki seyyar yemekçiler. Yatai deniyor. Her türlü yiyecek bulmak mümkün. Bizim minibüs köfteciler gibi, ufak bir ocakbaşı havasında.

Seyyar Restoranlar

Ardından da “Canal City” adındaki dev alışveriş merkezini dolaştık. Fakat karanlık yüzünden pek iyi fotoğraflar alamadım.

Günün yorgunluğunun üstüne bir de Round1 ismindeki büyük eğlence merkezine gittik. Yogunluğa yorgunluk eklendi tabi ki. İlk defa elime aldığım baseball sopasıyla da fena iş çıkarmadım gibi. Bayağı bir terletti beni

Bu yorgunluğun üzerinde ancak gidip uyumak kaldı. Otele gittikten sonrasını pek hatırlayamıyorum. Sabahki telefonla gözlerimi açtım.

İkinci gün, Fukuoka’yı gezelim-tanıyalım turu yapmak üzere yollara düştük. Gidilecek yerlerin ve hatta fazlasının adreslerini, nasıl gidilebileceğini, koordinatlarını ve haritalarını önceden hazırlamıştım. O yüzden kaybolma olasılığımız düşüktü.

Gidilecek ilk nokta “Ohori Koen” olarak belirlenmişti fakat ilk pürüz de burada çıktı. Fukuoka merkez tren istasyonundan trenle gidilebildiğini bildiğimiz Ohori Koen’in ismini tabelalarda göremiyorduk. Bir elimizdeki haritadan Ohori Koen’in Kanji yazılışına bir tabelalara bakıyorduk. Etraftaki herkes işe yetişme telaşıyla koşuşturuyordu. Kalabalık arasından bir bayan bizim umutsuz halimizi görmüş olacak ki, nereye gitmek istediğimizi sordu. Sanırım sormasaydı yarım saat kadar daha o tabelalara bakacaktık. Ohori Koen’e trenle değil metroyla gidebileceğimizi, bunun için de aşağıya inmemiz gerektiğini söyleyen bayan, yaşından beklenmeyecek bir hızla ortadan kayboldu.

Artık önümüzde bir engel kalmamıştı. Metroya atladığımız gibi Ohori Koen’deydik. Ortasında göl olan büyükçe bir park. Göl içinde de kıyılara iki ufak köprü ile bağlanan ufak bir adacık bulunuyor.

Ohori Koen Haritasi

Sabahın bu erken saati olmasına karşın parkta bir hareketlilik vardı. İnsanlar aceleyle göl etrafındaki boş alanlara, oturabilecekleri örtüler sermekle meşgullerdi. Heralde piknik yapmak için hazırlanıyorlar şeklindeki düşüncemiz zamanla değişti. Çünkü bitişik düzen, aralıksız, boşluksuz piknik olmazdı. Merakımızı gideremedik. Bu konuya birazdan değineceğim.

Parkın yanındaki “Japanese Garden” gidilecek ikinci noktaydı. Sanırım o günkü ilk ziyaretçiler bizdik. Buranın da diğer Japon bahçelerinden pek farkı yok. Bir göl, içindeki yüzen dev balıklar ve ördekler ve alabildiğine yeşillik.

Japanese Garden 1

Japanese Garden 2

Japanese Garden 3

Japanese Garden 4

Sonraki durağımıza geçmeden önce Ohori Koen’in çıkışındaki Mister Donut’da sabah kahvaltısı niyetine donut yedik. Artık enerjimiz yerindeydi ve ikinci durağımız olan “Hawks Town”a doğru yola çıktık. Yürüyerek 15 dakika kadar zaman alıyor. İçerisinde alışveriş-merkezi, hediyelik eşya dükkanları, süpermarketler, oyun salonları gibi birçok mekan bulunduran ve dev baseball sahasıyla bütünleşik bir yapı Hawks Town. Birkaç parça hediyelik eşya alıp epeyce bir zamanı da gezerek harcadıktan sonra Hawks Town’dan çıktık. Bu da baseball sahasının dıştan görünüşü ve karşısındaki Hard Rock Cafe. Yahoo’nun Japonya’daki hakimiyeti buraya da yansımış ve koca yapıya adını vermiş.

Yahoo Dome

Hard Rock Cafe Fukuoka

Sonraki durak Fukuoka City Museum. Fakat müze içerisinde fotoğraf çekmek yasak olduğu için malesef buraya yansıtamıyorum. Müzeden çıkışımızla öğle yemeği zamanı denk düşüyordu fakat etrafta yemek yenebilecek bir yer de gözükmüyordu. Sonraki durağımız olan Fukuoka Tower’da yiyecek birşeyler olması umuduyla yönümüzü oraya çevirdik.

Fukuoka Tower’ı bulmak hiç de zor olmadı. Nerden bakılsa görülebilecek bir bina. Aynen şöyle;

Fukuoka Tower

Kuleye gittiğimizde beklentimden farklı bir şeyle karşılatım aslında. Kuleyi; içinde alışveriş merkezi, hediyelik eşya dükkanları barındıran bir yer olarak düşünmüştüm. Fakat kule adına yaraşır bir biçimde sadece kuleydi. Çelik kontrüksiyondan yapılmış ve yalnızca asansörle çıkılabilen bir kule. Giriş ücreti de yanlış hatırlamıyorsam ¥800. Asansörde bir yükseklik göstergesi bulunuyor ve çıktıkça bulunulan yüksekliği gösteriyor. En son çıktığımız noktada 123m olarak göteriyordu. Bu da kanıtı; (Atmıyorum heralde kafamdan )

Fukuoka Tower Asansoru

Kulenin en üstünden, 360° görüş imkanına sahip olabiliyorsunuz. Bir yanı şehir bir yanı deniz. Muhteşem bir manzara. Hava biraz sisli de olsa güzel fotoğraflar alabildim sanırım.

Fukuoka Tower'dan Gorunum 1

Fukuoka Tower'dan Gorunum 2

Fukuoka Tower'dan Gorunum 3

İlk resimde; plaj ve yanındaki iskele görülebilir. Birazdan bineceğimiz feribot buradan görülebiliyor. İkinci resimdeki büyük bina Hawks Hotel, ve arkasında da Yahoo Dome görülebilir.

Artık açlığımız tavan yapmış olduğundan yemek yeme ihtiyacı içinde kıvranırken, Tower’ın bulunduğumuz en üst katından bir kat aşağıda bir restoran olduğunu keşfetmemiz guruldayan midelerimize ilaç gibi geldi.

Yemeğin ardından soluğu iskelede aldık. Bilete ¥600 ödemek artık beni şaşırtmıyordu. Gerçekten çok pahalı. Bisikletin neden bu kadar önemli olduğunu daha da iyi anlıyorum. Feribotla ayrılırken aldığım bir kare;

Feribottan Iskeleye Bakis

Sonraki durağımız “Marine World”. Dev sualtı akvaryumu, deniz canlıları ve yunus şovları. Bunlar internetten edindiğim bilgilerdi. Bakalım yine beklentilerimi yüksek mi tutmuştum yoksa şaşıracak mıydım?

Şaşıracak mışım Dev sualtı akvaryumundaki köpekbalıkları, vatozlar ve adını bilmediğim devasa deniz canlıları beni gerçekten şaşırttı. Hele ki bunların içinde en çok ilgimi çeken dev yengeçlerdi.

Yankaç

Resimdekinin gerçek olup olmadığı konusunda iddiaya girmek isteyen varsa kapım açık. Buyursun gelsin

Çektiğim videoları da koymak isterdim ama Youtube bir türlü kabul etmedi boyutları büyük olduğu için. Bunun yolunu bilen varsa bana da anlatsın. 3-5 dk’lık video ama boyutu büyük olduğu için kabul etmedi. Birkaç saatlik videoları nasıl yükleyebiliyorlar anlamış değilim. Buna bir açıklama bekliyorum yetkililerden.

Marine World çıkışı, son feribotla şehir limanına geldik. Buradan da otobüsle merkez tren istasyonuna. Burada laboratuvardan dönenlerle beraber bir festivale gidecektik. Havai Fişek gösterisi olacağını söylediler.

Yeniden metroya atladık. Gittiğimiz yön tanıdık gelmeye başlayınca sorma ihtiyacı hissettim. Yoksa Ohori Koen’e mi gidiyoruz? Allan şaşırmıştı “Sen nereden biliyorsun?” diye. Ben de herşeyin hazır olup olmadığını denetlemek için sabah orada olduğumu, merak edilecek bir şey olmadığını, herşeyin hazır olduğunu söyledim. Konuştum, biz gelmeden başlamayacaklar

Sabahki koşuşturmacanın nedenini de böylelikle anlamış oldum. Kafamda soru işareti kalmamalıydı. Herkesin yer kapma çabasını da Ohori Koen’e tekrar gittiğimiz an anladım. Adım atacak yer yoktu. Sabahın köründen yer kapmış olanlar yerlerine kurulmuş, yiyecek içeceklerini almış keyif yaparken, bizim gibi son anda gelenler de fellik fellik yer arıyordu. Kusursuz olmasa da fena sayılamayacak bir yer bulup kurulduk. Aslında oturduğumuz yer sokağın ortası sayılırdı. Kalabalıktan sokak falan kalmamıştı tabi ki. Düşündüm de bizde olsa o sokağa oturabileceğimizi hiç sanmıyorum. Yanımda sigara içen adamın külünü dökmek için kapaklı bir küllük taşıyor olması nedenini açıklar sanırım. Diğer meseleye hiç girmiyorum bile.

Parka girişimizde çektiğim bir fotoğraf ve ardından etkinliğe dakikalar kala çektiğim bir başkası;

Japonlar

Bunlar da Japonlar

Konumum nedeniyle çok iyi fotoğraflar alamamış olsam da, yakalayabildiğim birkaç kare şöyle;

Hanabi 1

Hanabi 2

Hanabi 3

Hanabi 4

Bu tür gösterilerin Japonca’daki adı Hanabi. Kumamoto’ya döndükten sonra burada da bir tane yapıldı onu da izledim. Fakat Fukuoka’daki daha uzun sürmüştü. 1 buçuk saat boyunca aralıksız havai fişek attılar. Bizim sonradan görmeler görse iç geçirirlerdi heralde. “Bizim oğlanın sünnetinden bu kadar atamadık biz” diye. Ohori Koen’in haritadan görülebilecek olan gölün ortasında kalan kısmı tamamen havai fişek doluymuş meğersem. Polis tevekkeli demiyormuş yasak diye. (bkz : yassah hemşerim)

Videoları upload edememe sorunum burası için de geçerli. Tüm videolarım 100mb ile 200mb arasında boyutlara sahip. Reencode etsem de fazla küçültemiyorum. Açıkçası küçültmek de istemiyorum. Boşuna mı yüksek çözünürlükte çektim ben onları O yüzden videolardan birinden kırptığım ufak bir parçayı koyabiliyorum ancak.

Hanabi dönüşü yine metroyla merkeze geldikten sonra McDonalds’da yediğimiz yemeğin ardından son anda zor yetiştiğimiz otobüsle Kumamoto’ya geri döndük. Okuldaki bisikletlere ulaşmak için bindiğimiz taksinin şöförünün verdiği şekerlemeler de günün son hoş hatırasını oluşturuyordu.

Atladığım ayrıntılar elbet kalmıştır. Onlar da bana kalsın

]]> http://www.tarikzengin.com/fukuoka-ve-sonrasi/feed 4 http://www.tarikzengin.com/cig-balik-ve-sekersiz-kahve-uzerine http://www.tarikzengin.com/cig-balik-ve-sekersiz-kahve-uzerine#comments Sat, 21 Jul 2007 13:13:24 +0000 Aydin Tarik Zengin http://tarikzengin.wordpress.com/2007/07/21/cig-balik-ve-sekersiz-kahve-uzerine/ 3 gün önce Engin Hocam’ın tavsiyesiyle değişik tatlar keşfetmek üzere Za-Watami restorantına gittik. Restorantın girişi oldukça mütevazi. İçerisi ise oldukça şık tasarlanmış.

Zawatami Girisi

Iceriden Gorunum

Benim bilmediğim ve yeni öğrendiğim birtakım kuralları da yazayım. Yemek yemek için girdiğiniz yerde mutlaka ve mutlaka size yer gösterilmesini beklemek gerekiyormuş. Kafama estiği gibi istediğim masayı kaparım demek buralarda sökmüyor. Restoranta girişte ayakkabılarınızı çıkarıp girişteki ayakkabılığa bırakıyorsunuz. Ayakkabılıktaki kilitler de el yapımı ve oldukça hoş. Yerinize geçtikten sonra menüden verdiğiniz siparişler belli bir sırada masanıza geliyor. İlk olarak yemeye alıştığımız çorbanın en son gelmesi benim için ilginçti. “Şöyle sıcak sıcak iç ki miden rahatlasın” diye birşey yokmuş. Zaten ne zaman gelirse gelsin çok sıcak olmuyor yemekler.

Biraz da yemeklerden bahsedelim. Anlatırken isim veremeyeceğim için üzgünüm. İsimlerini akılda tutmam ya da bir yere not almam şu an için pek mümkün değil. Çiğ balık, bazı yeşillikler ve ne olduğunu tam olarak kestiremediğim bir sebze ya da meyve ile hazırlanan şu yemeği oldukça beğendim. Sanırım yapabileceğim en yakın tahmin salatalık olabilir. Gerçekten bilemiyorum.

Adini bilmedigin yemek 1

Bir diğeri ise yine balık ve pilav ile hazırlanıp, en iyi ihtimalle yosun olduğunu tahmin ettiğim siyah bir maddeye sarılan bu yemek.

Adini Bilmedigim Yemek 2

Etrafındaki şey elastik bir yapıya sahip olduğundan yemesi diğerine göre bir nebze daha zor. Bunların dışında nasıl olup da fotoğrafını çekmediğimi kendime sorup durduğum çorba var. Tadını oldukça beğendiğim, sonradan da çay ve pirinçten yapıldığını öğrendiğim çorbayı tavsiye etmek de istiyorum fakat ne yazık ki ismini bilmiyorum. Yazıyı yazarken aklıma geldi de neden menünün fotoğrafını çekmedim acaba?

Geldik günümüze. Bugün de cumartesi olmasından ve havanın da fena sayılmayacak derecede normal olmasından güç alarak Murat ile bisikletlere atlayıp şehir merkezine gittik. Çarşı oldukça hareketliydi. Şenlik havasında bir olaylar dönüyordu ortalıkta. İşte bu da kanıtı:

Makarna Olugu

Oluk basina vardim . . . Tey tey tey

Çarşı sokakları kimonoları ile dolaşan kadın-erkek-çoluk-çocuk-torun-tombalak doluydu. Ne iş derseniz ben de bilmiyorum. Bizim lokma kuyrukları gibi bu spagetti oluğunun başında da bir kuyruk ki sormayın. Daha fazla fotoğraf çekmek isterdim ama bakışlar bana yönelince pek kolay olmuyor.

Ardından Murat’ın tavsiyesiyle ilk çağlardan beri aynı dükkanda kahve yapan meşhur bir kahveciye gittik. Kendi tarzıyla kahve yapan bu amcamız küçük mütevazi dükkanında huzurlu bir ortam hazırlamış. Dükkanın İngilizce adı “Cafe Arrow”. Orjinali ne derseniz ne söyleyebilirim ne yazabilirim. En iyi şu fotoğraftan bakıverin. Kırmızı ok üzerindeki dükkanın ismi.

Cafe Arrow

Dükkandan içeri bu en turist hallerimizle daldık. Sahibi oldukça sakin ve ağırbaşlı bir amca. Amca diyorum çünkü bu işi çok uzun bir süredir yapıyormuş. Böyle durumlarda o kişiye amca denilmesi şarttır.

Amca her fırsatta dükkanını ziyaret eden yabancılardan, burayı çok sevdiklerinden bahsetti. Benim fotoğraf çektiğimi görünce de eski bir dergide hakkında çıkan haberi gösterdi. Hemen fotoğrafladım tabi ki.

Antik cagda yazilmis dergi

Derginin ve fotoğrafların eskiliğinden etkilenmişken bir de üstüne dergide 20 yıldır bu işi yaptığını yazdığını görünce “vay be” dedim. Amca sanırım 100 yıldır burada

Şimdi işin lezzet kısmına gelelim. Daha önce Murat söylemese şaşırabileceğim bir özellik de burada tek bir tip kahve olması ve dükkana geldiğinizde sipariş vermenize gerek olmaması. Zaten tek bir kahve olduğu için amcamız direkt olarak hazırlamaya başlıyor.

Resimlerdeki her ne kadar kahveye benzemese de kahve. Şekersiz olması benim açımdan içilmesi zor bir kahve olarak acımasızca damgalanmasına neden olsa da buradakiler için oldukça hoş bir kahve imiş.

Yeri gelmişken tavsiyeyi de konduralım. Amcaya “dur” deyin. Yoksa o küçük su bardağını her boşaldığında doldurarak midenizde ufak çapta bir su baskını oluşmasına neden olabiliyor. Buranın suyunun Japonya’nın en iyi ve içilebilir suyu olduğunu da söyleyelim görevimizi yapalım. Amcamız kahvenin ancak bu su ile güzel olduğunun üzerinde de ısrarla durdu.

Veeee işte. Meşhur amcamız ve ben,

Dükkandan ayrıldıktan sonra ıssız sokaklarda bizikletimizle tozu dumana katmak suretiyle sırra kadem bastık.

En dip not : Çok mistik oldu bu vazgeçtim. Basmadık. Kademin ne olduğunu bilmiyorum çünkü.