Ertesi gun de (8 Agustos) Hinokuni Matsuri gunu idi.

Bahsi gecen 3. sitenin Ingilizce’ye tercumesi icin verilen ugraslar sonuc verdi. Onceden hem Japonca hem Ingilizce olacagi soylenen site bir gecede komple Ingilizce oluverdi. Zaten bahsettigim gibi cok da karmasik degil. Login butonu, “Write your comment below” tarzi basit seyler.

Site Ingilizce’ye cevrilince asistan bana gelip “mujdeyi” verdi. Ayrica haberini aldim, ceviriyi yapan asistan benden sikayet ediyormus, tum hafta sonunu ceviriye harcadigi icin. Benim, bir yanda Google Translator bir yanda yorum sitesi, heba olan 6-7 aylik donemimin hesabini sorsam ne der acaba.

Ara kademeleri gectigimize gore bolum sonu canavariyla (Boss) karsilasma vakti gelmisti. Ceviri icin tesekkur mahyetinde hazirladigim e-posta basta ceviriyi yapan asistan, ardindan, kendi hocam ve ilgili diger proflara gonderildi. Icerdigi gizli mesajin algilanmasi cok da uzun surmedi. Ben IJEP (International Joint Education Program) kapsaminda “yalnizca” Ingilizce ders alan, Ingilizce tez yazan, Ingilizce makale yayinlayan bir ogrenci idim ve zorunlu derslerden biri olan yukarida bahsettigim Japonca dersi almak zorunda olmamin mantikli bir aciklamasini bekliyordum.

Once kendi hocam geldi, “anlat!!” demeye. Ardindan IJEP programinin koordinatoru cagirdi. Gittim anlattim saatlerce.

Kurul toplantisinda tartisilmis ve bu dersin zorunlulugunun IJEP ogrencilerinden – ki cok var – kaldirilmasina karar verilmis. Bu kez kendi hocam geldi “mujdeyi” vermeye. Ustumden nasil bir yuk kalktigini anlatamam. Her hafta,kart okutarak giris yapilan, gec kalmanin ya da gelmemenin cezaya tabi oldugu, dinledigim Japonca sunumlar hakkinda yorum yazmak zorunda oldugum, 1,5 saatlik iskence seanslarindan kurtulmustum. Ki tum donem boyunca gec kalmamak icin buyuk bir ugras verdim, cunku ders guney kampusde ve benim onceki periyotta kuzey kampuste Japonca dersim oluyordu. Bazen bisikletle bazen kosarak yetistim tum derslere, hic birine ne gec kaldim ne de girmedigim oldu. Tum yorumlari yazdim.

Isin en guzel yani da su oldu bence, artik Japon ogrencilerin Ingilizce bir yorum sitesi var Hayrini gormeleri dilegiyle.

Ne koparsam kar. Simdilik elimde olanlarla yetinip, buna da sukur diyecek miyim?

Hayir

En son Ingilizce destegini actiklari ders takip sisteminden sonra, bahsettigim 2 sitenin de cevirisi hakkinda haber bekledim uzun bir sure. Anladim ki ben ustelemedikce onlarin birsey yapacagi yok. Yine onemli hocalarin CC’de yer aldigi mailler yollandi, yine nazik fakat ici bos cevaplar alindi. Tekrar yollandi, tekrar ayni cevaplar alindi. Tekrar yollandi.

Artik bikmis ya da sinir olmus olduklarini tahmin ettigim bir anda, sitelerden biri ile ilgili profesorden biraz igneleyici biraz mahcup (nasil oluyorsa ikisi bir arada!) bir e-mail aldim. Ingilizce destegi vermelerini istedigim sitenin cok teferruatli ve buyuk oldugunu, tercumenin birkac milyon yen tutacagini, su anda bu ceviri islemini yapacak butce ayirmadiklarini, fakat beni anladigini ve ozur dilediklerini belirten bir yazi idi. Altinda da simdilik bir ozur mahiyetinde kabul etmemi istedikleri, bahsettigim site uzerinden ders secimi ve kaydi gibi islemlerin nasil yapilacagini gosteren, resimli bir “Guide Book” hazirladiklarini belirten bir not. Kitapcikta, site uzerinde “Kayit icin su butona basin” , “Ders listesini gormek icin suraya tiklayin” seklinde gorsel anlatimlar mevcut. Yaklasik 50 sayfalik bu kitapcik, “Yeter artik, al sunu kes sesini” demek olabilir. Ama olmaya da bilir. Bunu zamanla anlayacagim.

Diger yazida bahsettigim uzere cevirisini istedigim 3 adet site mevcut idi. Ilki tamam, ikincisi yukarida bahsettigim gibi, ucuncusunden ise yine ses seda yoktu. Yine mailler gitti. Bu kez cevap gelmedi. Asistan geldi.

“Tamam yapicaz biseyler merak etme” demek icin. Fakat yine de siteye coklu dil destegi vermenin cok zor oldugunu, en iyi ihtimalle her butonun ya da linkin yanina parantez icinde Ingilizce’sinin yazilabilecegini soyledi. Tamam dedim, en azindan ne oldugunu anlayabileyim. Sen hele bir bunu yap, ben sonra tekrar dikilirim tepenize zaten.

Durum boyle iken boyle. 2. site konusunda somut bir adim atilmadigi fakat yine de bir gelisme saglandigi icin bunu 1 degil bucuk sayiyorum. 3. de yapildiginda 2 bucuk olarak geri donecegim.

Saygilar, sevgiler, gıcıklıklar…

Bu gunlerde onceki yazida bahsettigim uzere “Kiraz ciceklerini gormek bahane, icmek sahane” gunleri burada. “Cicek gormeye” gidiyoruz ayagina kurulan cilingir sofralari her yani kaplamis. Hanami de kelime anlami olarak “Cicek Seyretmek” manasinda. (Hana : cicek , mi : gormek, bakmak, seyretmek ) Ek bilgi olarak vereyim.

Kalenin manzaraya nazir surlarindan birinin ustune coreklenip piknik de yaptik. Yabanci oldugumuz icin kimse de ilismedi, guzel oldu.

Episode 1 fotograflari da bunlar ;

Yogun olarak kullandigim 3 adet site var. Bunlardan biri WebCT (Blackboard) adinda bir ders takip sistemi. Ege’de de buna benzer bir sistem kullaniyorduk. Moodle isminde opensource, guzel bir sistemdi. WebCT de ayni bu sekilde, kayitli oldugunuz dersleri gorebildiginiz, etkinlikleri, seminerleri, odevleri, sinavlari, herbirseyleri takip edebildiginiz bir sistem.

Sorun su ki, sistem komple Japonca. Ayarlar kisminda bir dil secimi mevcut. Benim gibi sifir kanji bilen birisi, ayarlara girmek icin bile epey caba harcayabiliyor. Eigo’nun kanjisini de bir sekilde bulup (trial and error) sectikten sonra, Ingilizce acilmasini bekledigim sistemin %30~40 civarinda Ingilizce, geri kalani yine Japonca olarak acilmasi, sinirleri son noktasina getiriyor.

Ve okkali bir mail atiyorum web toollari ile ilgilenen Prof’a. CC’de de kendi hocamdan, Graduate School baskanina herkesler var. Yalnizca WebCT degil, diger siteleri de sikayet ediyorum mailde. Zira digerlerinde WebCT’de oldugu gibi dil degistirebilme imkanim bile yok. %30′u gectim %1 Ingilizce bile degil. Zaman zaman sinirli, zaman zaman magdur ifadeler havada ucusuyor.

Yaklasik 1 hafta aradan sonra, cevap geliyor. “Degerli yorumlarim ve geribildirimim”den oturu tesekkur maili. Sinirleri daha fazla geren bu maile cevaben bir mail daha gidiyor benden. Bu kez yalnizca sinirli ifadeler. Her yil yuzlerce yabanci ogrenci kabul edilen, Ingilizce master ve doktora programlarinda deve yukuyle burs dagitilan bir okulda bu sitelerin Ingilizce desteginin de olmasi gerektigini, Universite butcesinin bunu karsilamasinin hic de zor olmadigini, bunu istememin benim en dogal hakkim oldugunu uzun uzadiya anlatiyorum.

Bunun uzerine bakma ihtiyaci hisseden profumuz, WebCT admin ayarlarinda “Prevent
Students from changing language” diye bir ayar buluyor ve “true” oldugunu gorup “false” yapiyor.  En basta ne maksatla true oldugunu sorgulama ihtiyaci da hissetmiyor.

Ardindan kontrol ediyorum sistemi. Eskisi ve yenisi soyle;

Oncesi : Japonca WebCT

Sonrasi : Ingilizce WebCT

Ders isimleri ve notlari gibi statik kisimlar disinda simdilik idare eder bir sistem. Odev dosyasini upload edecegim zaman “save” butonunun hangisi oldugunu bile bilmemek cok aci verici bir durum. Hic olmazsa bunu asmis olduk.

Bu biiiirr.

Sirada digerleri var.

Tokubetsu Enshuu (特別演習) dedikleri (kisaca Tokuen) igrenc bir ders var. Her hafta master ogrencilerinin kendi paperlarini sunduklari, toplamda 1,5 saat suren, slaytlari Ingilizce – sunumu Japonca olan, her hafta katilmak “mecburi” olan, donemde en az 2 kez sunumlarda kalkip soru sormak yine “mecburi” olan, cikinca sunum konulari ve sunanlar hakkinda yorum yazmak “mecburi” olan, super bir ders bu. Nasil eglenceli tahmin bile edemezsiniz.

Iste bu “mecburi” yorumlari yazdigimiz bir de sayfasi mevcut bu super dersin. Bilin bakalim hangi dilde?

Japonca Tokuen

Cok degerli yorumlarimi gizledim Normalde 2~3 paragraf yazmak gerekiyor zaten. 2 cumle yazip geciyorum ben. Herhangi bir sey demeye kalkarlarsa kavga etmeye de hazirim. Sunuma, slatlara, anlasilabilirlige not vermek gerekiyor bir de. E simdi sunumu yapana da yazik degil mi ben “cok kotu” notu verirsem.  Anlasilabilirlik sifir Ama “Iyi” , “Cok iyi” ve “Orta” arasinda rastegele secim yaparak not veriyorum. Elimden gelen budur. En super durum da “mecburi” soru sormalarim sirasinda yasaniyor. Ben ne sorarsam sorayim, aklindaki hazir cevabi veriyor arkadaslar. Bana da “Tesekkurler, cok super anlattin ben de cok super anladim” demek dusuyor.

Iste boyle super bir dersin sitesi de kendi kadar super. Bununla ilgili ne yapabilirm diye arastirdim. Ilgili profesoru buldum. Kendi hocama mail attim once. “Durum boyle, ya sen soyle ya da ben yazicam yine biseyler” dedim kisaca. Dolayli yollardan mailimiz gitti sahibine. Araci asistanla da konustum. Bu doneme olmasa bile en azindan Nisan’da baslayacak doneme yetisebilirse cok iyi olacagini, cok fazla yazi icermeyen sitenin tercumesinin cok da zor olmadigini, birden fazla dil arasinda gecis yapmaktansa en azindan Japonca kelimelerin yanina parantez icinde Ingilizce’lerinin yazilmasini bile kabul edebilecegimi, cok sayida yabanci ogrencinin bu durumdan magdur oldugunu anlattim. Ne kadar anladi bilmiyorum. En azindan elimden geldigince birseyler yapmaya calisiyorum. Henuz bir cevap gelmis degil. 2 hafta daha bekleyip tekrar ustune gidecegim tabi ki bu konunun. Simdilik askiya aldim.

Diger sayfa da Soseki adinda, ders kayitlarini yapabildigimiz, notlari – ortalamalari gorebildigimiz ve okuyamadigim icin anlayamadigim bir takim baska isleri yapabildigimiz bir site. Bununla ilgili de “kurulda gorusulecek” cevabi almistim. Aslinda en umutsuz oldugum da bu sayfa. Epey buyuk ve cok fazla alt sayfa iceriyor. Ama yine de isteyenin bir yuzu dedim, istiyorum. Bunu da 2 hafta bekleyip tekrar yuklenecegim.

Durum bundan ibaret. “Bu bir” dedim. “Bu da iki” demeyi dort gozle bekliyorum. En cok da “Iste bu da uc” demeyi. Bunlari yaparlarsa bende malzeme cok. Daha neler var sirada

Boyle zipcikti olmak da zevkliymis bu arada

18 Haziran günü öğle saatinde İzmir’den İstanbul’a doğru yola çıktım. Uçak 20dk rötarlı kalktı fakat diğer uçağa daha saatler olduğu için programın aksamasına neden olmadı. 45dklık bir uçuşun ardından İstanbul’a konduk. İstanbul’da dış hatlara ulaşmak için epeyce yürüdüm. Pasaport kontrolünden geçerken rutün sorularla karşılaştıktan sonra gümrüksüz bölümde; normalde 5 lira vermeyeceğim yemeği 15 liraya yedim. Çok koydu ama çok açtım. Uçağı beklerken yavaş yavaş etrafın Japon’larla dolmaya başlaması doğru yolda olduğumun göstergesiydi adeta. THY ve JAL ortak bir uçuş gerçekleştiriyormuş. Biniş saati yaklaştıkça Japon’ların sayısı git gide arttı ve öyle bir hal aldı ki sanki karşımda bir Japon ordusu vardı ve ben tektim. Fakat bir avantajım vardı. Hepsi yaşlıydı Tatilden dönen Japon turistlerle beraber atladık uçağa. Biletimi internetten check-in yaptığım için cam kenarı seçmiştim.

Uçuş JAL ile ortaklaşa olduğu için tüm anonslar Türkçe, İngilizce ve Japonca olarak yapıldı. Japonca anonslar ilk başlarda komiğime gitse de yavaş yavaş alıştım sanırım.

Gün dönümü çizgisine doğru uçtuğumuz için hava benim için biraz daha erken karardı. Karadenizi geçtikten sonra artık pek birşey görülmüyordu. Artık uyku zamanıydı. Biraz kestirdikten sonra yemek dağıtımı başladı ve artık guruldamaya başlayan midemin sesi kesildi. Yemekten sonra dağıtılan çay ve kahveye şeker vermemelerinin sebebini buraya geldikten sonra anlayacaktım. Zorla da olsa şekerimi aldım tabi ben.

Gece uçusu sırasında Çin ve Kore arasında biraz türbülans yaşadık. Sanırım fırtına gibi birşey vardı.

Hava aydınlanmaya başladıktan sonra pencereden seyre devam ettim. Japonya sınırlarına girdikten sonra aşağıdan yukarı doğru yeşil bir ışık yükseliyor sanki. Bir memleket bu kadar mı yeşil olur? Heryer ama heryer yemyeşil.

Asıl bomba Fuji dağının üzerinden geçerken patladı. O kadar muhteşem görünüyordu ki anlatamam. Yukarıdan bakıldığında bulutların arasından çıkan zirvesi sanki muhallebi tabağındaki bir fındık tanesi gibiydi Gerçekten görülmeye değer bir manzara. Keşke bi fotoğraf makinem olsaydı.

Artık Tokyo’ya yaklaşıyorduk. Herkes yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı. Türk pilotumuz bizi pamuk yatağa indirir gibi indiriverdi Narita Havaalanına. Narita, Uluslararası bir havaalanı ve gerçekten çok büyük. Uçak yere deydikten sonra inebilmek için 15dk harcadık.

İndikten sonra bavul sırasında beklemeye başladım. Aslında içime de bir şüphe düştü. Bavulumu İzmir’de teslim ettim ve Tokyo’ya kadar gelmesi gerekiyordu. Fakat prosedürü bilmediğim için yine de biraz tırstım Ama anlaşıldı ki süphem boşunaymış. Bavulumu aldım ve çıkışa doğru yürüyorduk ki yine bir kontrol noktasıyla karşılaştım. Bu kez bavulumun içine kadar baktılar. Görevli elindeki katalogtan ülkeye girmesi yasak olan maddeleri gösterip bunlardan birini getirip getirmediğimi söyledi. Ceplerimi karıştırıp bi bakayım varmıymış diyecektim ama şakaya gelmez Yok dedim fakat o tabiki de inanmadı ve bavulumu aradı. Herşeyi didik didik etmesine rağmen benim sormasından korktuğum kutuyu bulamadı nedense

Kontrol noktasından da geçtikten sonra artık Tokyo’daydım. Şimdi ne yapacaktım acaba. Arkası yarın,

Değil şimdi. Ne varsa anlatıp kurtulayım.

Haneda Havaalanına gitmem gerekiyordu ve otobüsle gidilebildiği dışında bir bilgim yoktu. Çıkar çıkmaz otobüs gişeleri gördüm ve atladım hemen. Otobüslerin adı Airport Limousine ama pek bi limuzinlik tarafları da yok açıkçası Görevliye Haneda Havaalanına gitmek istediği söyledim. Evet başarmıştım, artık herşey çok kolaydı. Ta ki hangi terminale gitmek istediğimi sorana kadar. Ne diyeceğimi bilmiyordum çünkü hangi terminale gitmem gerektiğini bilmiyordum. Biletimi görevliye gösterdim ve hangisi olduğunu bilip bilmediği sordum. Bizdeki gibi terslemek yerine biletimi alıp baktı ve Terminal1′e gitmem gerektiğini söyledi ve biletimi aldım. Bilet için 3000¥ ödedim. Hemen oradaki bankadan da elimdeki dolarları exchange edip Yen aldım. Bu işlem için gişenin önündeki formlardan birini doldurmak ve parayla birlikte banka görevlisine vermek yeterli. Japonca bilmek gerekmiyor. Hatta İngilizce bilmeseniz de olur. Bilet gişesindeki ve bankadaki görevlilerden edindiğim izlenim Japon’ların işlerine ve insanlara olan saygısını biraz anlamamı sağladı. Ardından otobüse atlayınca bunu daha da iyi anladım. Şöför, otobüse binen her yolcuya teşekkür edip iyi yolculuklar diledikten sonra başındaki kulaklıklı mikrofon vasıtasıyla yol boyunca konuşup durdu. Ne dediğini anlamadım tabiki ama eminim ki sayıp sövmüyordu.

Haneda’ya vardığımda saat öğlen 1 civarıydı. Havaalanından girdikten sonra, uçağa 6 saat olmasının verdiği güvenle gözlerimi kapayıp biraz dinlendim. İstanbul-Tokyo uçağında son yarım saatte başım epeyce ağrımıştı. Sanırım aynı pozisyonda oturmaktan.

Biraz dinlendikten sonra etrafı gezmeye başladım. Havaalanında kablosuz internet bağlantısı bulurum ümidiyle bilgisayarı açtım. Bulmasına buldum da, fakat bağlı gözüken internet bir türlü çalışmadı. Dolaşırken internet erişimi için koyulmuş bilgisayarlar gördüm. Atladım tabi hemen. Ücretli olduğunu görmem fazla uzun sürmedi. 100¥ attığınızda 10dk boyunca internete girebiliyorsunuz. Fakat hepsi bu ve yalnızca tek bir pencere açık. Hemen Tokyo’ya vardığımı bildiren bir mail gönderdim eve. Ardından da beni Kumamoto’dan alacak olan Hiyama Hocaya bir mail gönderip Tokyo’ya vardığımı ve bir sonraki uçağın saatini bildirdim.

Ardında da yiyecek birşeyler aramaya başladım. Havaalanındaki dükkanları gezdim. Fakat dışarıdan gördüklerim pek de iştahımı açmadı. Halbuki çok acıkmıştım. Artık açlığa dayanamayıp restoranın birine dalıverdim. Adı “Curry House”, Haneda Havaalanı Terminal1′de.

Girdiğimde restoranda çalışanların hepsi birden hoşgeldiniz dedi. Sonradan dikkat ettim de içeri biri girdiğinde dükkanın en ücra köşesinde oturan çalışan bile hoşgeldiniz diyor. Güzel bir davranış.

Menüyü alıp baktım, bir daha baktım, sonra bir daha. Neydi acaba bunlar. Orada görevli bayanın da yardımıyla pilav ve yanında acaip soslu bir tavuk seçtim. Pilavın tuzsuz olması ilk başta ilginç gelse de sosun gereğinden fazla tuzlu ve baharatlı olması işi kurtarıyordu. İşte terslik de sosun içindeki binbir çeşit baharattaydı. O kadar fazla değişik tat içeriyordu ki bunları yazarken tadı hala ağzıma geliyor. Bana biraz ağır geldi. Tavuk ve pilavı zar zor bitirdim fakat sosu kaldı. Biraz utanarak bıraktım tabağı çünkü gelen herkes adeta yalıyordu tabağı Dükkandan çıkarken de aynı girişte olduğu gibi hep bir ağızdan teşekkür ettiler.

Etrafta gezerken kartlı telefon ile evi arayabilir miyim diye bir denemek istedim. Telefonların yanında bir kart makinesi var ve 1000¥ verince bir telefon kartı veriyor. Bir kart alıp evi aramak istedim ve yanımdaki paradan bi banknotu makineye sokmamla geri çıkarması bir oldu. Paraya baktığımda 1000¥ yerine 10000¥ verdiğimi anlayınca paraya alışmamın biraz vakit alabileceğini anladım.

Telefon kartını aldıktan sonra makineye takıp alıştığımız şekilde başına +90 koyarak numarayı çevirdim fakat ne ses vardı ne seda. Bir sürü farklı alternatif denedim. Fakat yine de olmadı. Ben de pes ettim. Gezinirken bir “Information” bürosu gördüm. Telefon konusunu danışabileceğimi düşünüp gittim. İyi ki de danışmışım. Yurt dışına erişebilmek için ayrı bir kod gerekiyormuş ve bunu öğrendikten sonra doğru telefona gidip evi aramayı başardım. Not aldığım kağıdı kaybettim yoksa kodu buraya yazardım. Evi arayıp annemle konuşurken karttaki kontörlerin 10ar 10ar düşmesi derin bir yara bıraktı bende tabi, ama yine de buraya geldikten sonra evdekilerle ilk konuşmamdı. 1000¥ gözümün önünde eriyip gitti. Ama olsun. Emelime ulaşmıştım.

Telefon konuşmasından sonra check-in’e gidip uçuş kartımı aldım ve bagajımı teslim ettim. Uçağı beklerken etrafımdakileri seyrettim. Japon çocuklar çok şeker şeyler

Uçuş saati yaklatıkça benim panolara bakışım da sıklaştı. Vakit geldiğinde tekrar kontrolden geçmek üzere kapılara gittim. Bu kez Türkçe bilen görevliler yoktu tabiki. İngilizce’yi de çok iyi konuştukları söylenemezdi. Benimkinin de çok iyi olmadığı düşünülürse anlaşmak biraz zorlaştı. Çantamdaki eşyaları sordular. Ya da ben öyle anladım Bilgisayarı çıkarmamı istediler ve deodorant kutusuna epey şüpheyle yaklaştılar. Pet şişedekinin de su olup olmadığını sordular. Su olduğunu söyledim fakat yine de kontrol etmek istediler. Kontrol için ise benden izin istediler. Neden izin istediler ve nasıl kontrol ettiler bilmiyorum. Ama ettiler.

Ardından uçağa binmek üzere giriş kapısına gittim. İçeri girdiğimde hostesler uçaktaki tek yabancı olmam nedeniyle midir bilinmez ayrı bir ilgi gösterdiler. Okumam için İngilizce gazete ve dergi getirdiler. Ve devamlı gelip bir isteğim olup olmadığını sordular.

2 saate yaklaşık uçuştan sonra Kumamoto Havaalanına indim. Bavulumu almak için beklerken dışarıda beni bekleyen Hiyama Hoca’yı gördüm. Önceden internet sayfasındaki resmini görmüştüm ve görür görmez tanıdım.

Çıkışta birlikte otoparktaki arabasının yanına gittik. Çantalarımı arka koltuğa koyduktan sonra binmemi söyledi. Ben tam kapıya doğru yönelmiştim ki telaşla “No No No!” dedi. O an farkına vardım ki şöför koltuğuna doğru gidiyorum. Trafiğin ters işlemesine ve araçlarda direksiyonun sağda olmasına hala alışamadım. Karşıdan karşıya geçerken hep yanlış tarafa bakıyorum.

Akşam Hiyama Sensei ile birlikte üniversitenin yurduna geldik. Sensei odanın anahtarını benim için önceden almıştı. Eşyalarımı odaya bıraktıktan sonra beni birkaç oda yanımda kalan Endonezya’lı Heri ile tanıştırdı. Ertesi sabah onunla beraber laboratuvara gelecektim.

Eşyalarımı odaya yerleştirirken odanın havalanması için açtığım balkon kapısından içeri elim büyüklüğünde ejderhaya benzeyen bir böcek girdi. İlk defa bu kadar büyük ve acaip bir böcek gördüm. 4 kanadı vardı ve gövdesi de oldukça büyüktü. Perdeye asılıp durdu ve ben de nasıl dışarı atacağımı aramaya başladım. Bir kağıt parçasıyla ittirerek sürükledim. Göründüğü kadar korkunç bir böcek değilmiş. Hareket etmeye üşenen bişey. Dışarı attıktan sonra kapının yanlış tarafını açtığımın farkına vardım. Diğer kanat açıldığında sineklikli bir bölme çıkıyor. Artık hep o tarafı açıyorum. Böcek olayından sonra tüm yorgunluğumu atmamı sağlamasını umduğum uykuma daldım. Sabah nasıl uyanacağım da aklıma takıldı. Çünkü telefonum ya da çalar saatim yoktu. Ama nasıl olduysa kendiliğimden uyanıverdim. Sabah Heri ile birlikte laboratuvara beraber gittik. Herkesin olduğu gibi Heri’nin de bisikleti var fakat benim olmadığı için bu kez o da yürüyerek bana eşlik etti.

Laboratuvara gittiğimizde Hiyama Sensei’nin, yüksek lisans öğrencilerinden biri olan yine Endonezya’lı Syafaruddin’e beni Yabancı Öğrenci Bürosu’na götürmesini söylediğini öğrendim. Beraber Öğrenci Bürosuna gittik. Burada da tüm başvuru işlemlerimle ilgilenen ve tüm sorularıma bıkmadan cevap gönderen Bn. Noguchi ile tanıştım.

Laboratuvara geri döndükten sonra Hiyama Sensei, işlemlerimde yardımcı olması için Evans’ı görevlendirdi.

Evans ile beraber şehir merkezine gidip belediyede kaydımı yaptırdık. Evans Japon olmamasına rağmen Japonca’yı gayet güzel konuşabiliyor. Benim bile haberim olmayan ihtiyaçlarımı söyleyip beni uyarması da oldukça işime yaradı. Beraber biraz alışveriş yaptık. Bizdeki “Herşey 1YTL” dükkanları gibi burada da “100¥” dükkanları var. Onların birinden birkaç parça malzeme aldık. Başka bir mağazadan da küçük bir tava ve tencere. Ve birkaç mutfak eşyası daha.

Akşam üzeri de süpermarketten yiyecek birşeyler almaya gittik. Evans müslüman olmamasına rağmen benim yiyebileceğim şeyleri gösterip, yiyemeyeceklerime karşı uyarması hoşuma gitti. Marketten çıkışta beni arabasıyla yurda bıraktı ve ben de günün yorgunluğunu üzerimden atmak için yarım saat kadar kestirdim. Daha önce bahsettiğim, “çalışanların müşteriye karşı saygılı olması” durumu markette de geçerliydi.

Biraz dinlendikten sonra tekrar laboratuvara gittim ve bu kez yürüyerek gitmek beni gerçekten yordu. Yürüyerek 25dk kadar bir vakit alıyor. Bu yüzden bisiklet işini halletmeyi kafama koydum.

Akşam yurda geri döndüğümde ton balıklı sandviçimi hazırlayıp afiyetle yedim. Sonrasında da yanımda getirdiğim filmlerden birini seyredip günü noktaladım.

Sabahki ilk işim yurt müdiresiyle olan toplantıya katılmaktı. Uluşlararası öğrencilerin kaldığı bir yurdun yetkilisinin İngilizce bilmemesi de ilginç bir olay bence. Benimle birlikte yeni gelen Mısır’lı Hatm de toplantıya katıldı. İkimizin de yanlarında anlaşabilmek için “Tutor”ları vardı. Benim tutorumun Evans olduğunu söylemiştim. Yurt yetkilisi yurdun kurallarını yarım saat kadar anlattı. Bunun yaklaşık %75ini çöplerin nasıl ayrıştırılacağı ve hangi gün hangi saatlerde atılacağı kaplıyordu. Çöp konusuna özellikle dikkat ediyorlar. Çıkışta Evans; “Bir çöpten bu kadar bahsedilir mi?” diye yakınıyordu

Öğlene doğru Evans ile birlikte Posta Ofisine gidip belediyeden aldığım kimlik kartıyla bir hesap açtım ve paramı yatırdım. Çıkışta birşeyler yedikten sonra tekrar Öğrenci Bürosuna giderek Bn. Noguchi ile bisiklet konusunu konuştuk. Hemen bir tane ayarladılar. Depozitosunu ödeyip bisikleti teslim aldım. Artık yürümek zorunda değildim.

Sanırım baya uzun oldu fakat evden ayrılışımdan şu ana kadar olanları hatırladığım kadarıyla yazmaya çalıştım. 2 gün içinde epeyce şey yaşamışım. Şimdi de yeni bisikletime atlayıp yurda doğru yola çıkıyorum.

Devamı yaşandıkça….